บ้านนอก ??!?

วันนี้ ผมก็ได้อยู่บ้าน อันแสนสงบสุข ณ ที่ๆ ห่างใกลความเจริญ (ม๊าก) และที่สำคัญ เป้นที่ๆ ผมรุ้สึกดี ที่สุด เพราะไม่มี อบายมุข เสียงรบกวน โสต ประสาทอะไรเลย (งานกับเรียน ผมก็ หนีมา เหอๆๆๆ)

บ้านผมอยู่ที่ อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี ถ้าดูจากแผนที่จะหาง่ายมากๆ เพราะอำเภอของผมอยู่ตรงติ่งของตัวขวานทอง เลยแหล่ะ (สถานที่ติดกับ เขมรและลาว ซึ่งเรียกกันว่า 3 เหลี่ยมรกต)

วันนี้ รู้สึกว่ามีอะไร ดีๆ ให้เข้ามาคิดในชีวิต มากเลย เพราะว่า ตอนเช้าต้องไปออกงานพร้อม พ่อกระผมเอง

งานกีฬาสีโรงเรียน บ้านนาสามัคคี (โรงเรียนประถม อนุบาล-ป.6)
ไปนั่งเป็น ประธานในพิธี (เสยยยยย !!!!) ไปที่นั่น แล้วคิดอยู่ 2 อย่างคือ
1. คิดถึงตอน ประถม .......... เอ.... เราก็เคยเป็นแบบนี้นี่นา (ดูน่ารักดี)
2. คิดถึงความแตกต่าง กับโรงเรียนในเมือง เป็นสิ่งที่ผม คิดเรื่องนี้ได้นานที่สุดในช่วงเวลานั้น

คำถามผมจะผุดขึ้นมาเป็นพักๆ
เอ .......... ทำไม เขาไม่มีโอกาสเหมือนพวกเราเลย
เอ .......... ทำไม รองเท้าน้องคนนี้ใส่รองเท้า คนละข้าง (แบบว่าสีไม่เหมือนกันเลยนะ)
เอ .......... ทำไม พ่อแม่ของน้องๆ นักเรียนนี่แหละ มากันเยอะแยะจังเลย
เอ .......... ทำไม รัฐบาลไม่เข้ามาดูแลเด็กๆ พวกนี้บ้างเลย

และอีก หลายๆ เอ ......... ทำไม

ผม คิดอยู่อย่างงั้นนานมา แล้วตอนกลับก้อมาสรุปเรื่องที่ผมคิด
นั่งเสียใจ บ้างและก็ อดภูมิใจ ไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น
เรื่องที่รู้สึกเสียใจ ก็น่าจะรู้ๆ กันอยู่ (เรื่องความจน ความไม่เป็นธรรม)

แต่เรื่องที่ดีใจ เนี่ยทำให้ความรู้สึกผม เปลี่ยนไปทันทีเลย

ผมเข้าใจตัวเอง ขึ้นมานิดหน่อยๆ ว่าทำไมผมรักบ้านตัวเองจัง (ทั้งๆ ที่บางคนอาย แต่ผมกล้าบอก กล้าเปิดเผย และก็กล้าชวนเพื่อนๆ มาเล่นที่บ้านเลย อ้าว !!!!!)
ผม อดภูมิใจความเป็นบ้านนอกตัวเองไม่ได้ ผมว่าหายากพอควรนะ การที่กีฬาสีที่พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย มาเชียร์ลูกๆ หลานๆ ตัวเอง ผมเห็นภาพนี้ แล้วอยากจะเก็บเป็นภาพ ถ่ายไว้ (แต่เจือกไม่มีกล้อง !!!!)
ดูแล้ว มันก็ได้อีกอารมณ์ หนึ่ง จริงๆ

ผมรัก บ้านเกิด
ผมภูมิใจใน บ้านเกิด
ผม ต้องกลับมา พัฒนาบ้านเกิด อย่างแน่นอน (ต้องกลับมาอยู่แล้ว นี่หน่า !!!!!)

ป.ล.
พ่อผม ขายวัสดุ ก่อสร้าง แล้วบริจาคหนังสือ สาธานุกรม ให้โรงเรียน แล้วเขาเชิญไปเป็น ประธานเปิดงาน
ผม ก็เลยได้ ห้อยไปด้วย ซะงั้น