The PupaeJung's Blog

เพื่อนๆ กับ เราจะจบกันแล้วเหรอเนี่ย

2006-02-14T10:47:00.000+07:00

อีกไม่กี่วันเองอ่ะ ที่จะได้อยู่กับเพื่อนๆ
อีกไม่กีสัปดาห์ ที่จะได้เป็น นักศีกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น
อีกไม่กี่เดือน ที่จะต้องเริ่มต้นการทำงาน การเดินทางบนเส้นใหม่ของชีวิต

16 ปีสำหรับการเรียน ในห้องกับเพื่อนๆ และกับอาจารย์
4 ปีสำหรับความอิสระ แบบชีวิตวัยรุ่นๆ
4 ปีสำหรับความเป็นเกียร์ 39 ในมหาวิทยาลัยนี้
4 ปีสำหรับความสนุกสนาน กับเพื่อนๆ ทั้งในห้องเรียน และนอกห้องเรียน
1 ปีที่มีห้องสำหรับการทำงาน และทำอย่างอื่นๆ ที่ผมอยากทำ
1 ปีเต็มที่เพื่อนๆ ชวนผมเล่น DotA
และตอนนี้ เหลืออีกไม่กีอาทิตย์แล้ว !!!!

อย่างที่ผมว่าแหละ "ผมเหลือเวลาไม่มากแล้ว" สำหรับความสุขที่ผมได้รับมาตั้งแต่ ป.1 ถึง มหาวิทยาลัยปี 4

ผมกลัวที่จะต้อง รับผิดชอบสิ่งที่มาก หรือใหญ่โตกว่านี้
ผมกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร
ผมกลัวที่จะต้องแยกกับเพื่อนๆ ผมไม่ชอบบรรยากาศของการลาจากกันไป ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 แล้ว
ผมกลัวที่จะต้องมาหาสังคม หรือเพื่อนใหม่ๆ เพราะผมกลัวว่าผมกับเพื่อนเก่าๆ จะลืมกันไป ไม่สนิทกันเหมือนเดิม

แต่ ผมมั่นใจว่า ถ้าเพื่อนๆ แยกจากกันแล้ว ......
เมื่อมาเจอกันอีกครั้ง ในภายภาคหน้า เราจะมีความสนิทกันมากขึ้น เนื่องจากเราไปเจอสิ่งที่มากมายหลากหลายกว่าสิ่งที่เราเจอ
มีเรื่องให้เปรียบเทียบ กับเรื่องเก่าๆ
มีเรื่องฉุกให้คิดมากกว่า ตอนที่อยู่ด้วยกัน
และ มีเรื่องต่างๆ มากมายให้เราพูดคุยกันมากกว่าเดิม

ผมก็ได้แค่หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะกลัวตัวเองจะพบกับคำว่า "เหงา"

เจ้าชายน้อย กับ ดากานดา

2006-02-05T22:07:00.000+07:00

วันนี้ผม ได้ไปเดินงานเปิดท้ายมา (ที่หลังเต่า) กะว่าจะไปหาอะไรกิน ซึ่งวันนี้คนก็เยอะมากๆ แต่ก็ยังทนเดิน ดุ่มๆ ไปหาอะไรกิน - -"

และแล้วผมก็เจอ แผงขายหนังสือราคาถูกที่หนึ่ง เหลือบไปมองเห็นหนังสือเล่มนี้ พอดี ซึ่งเป็นหนังสือที่ผมอยากได้มานานแล้วแหละ แต่หาไม่เคยได้สักที

ทำไมผมถึงอยากได้เล่มนี้ เหรอ ????

เพื่อนๆ หลายๆคนคงจำเรื่อง "เพื่อนสนิท" ได้ใช่ใหม บางคนก็ชอบ บางคนก็ว่า ธรรมดา แต่สำหรับผมเนี่ยถือว่า เรื่องนี้เข้าตากรรมการ (ของผม) ในรอบหลายๆ ปีมานี้เลย (เฉพาะหนังไทยนะ) ผมว่าเป็นเรื่องที่น่ารักดี เอาเรื่องใกล้ๆ ตัวมาเป็นเรื่องเป็นราวดี ก็เพราะว่าเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่เกิดกะตัวเองก็เกิดกะเพื่อนๆ คนอื่นแหละ เหอๆๆๆ (มั่วจริงๆตู)

เอาเป็นว่าผม ชอบมากละกัน (ผมชอบดากานดา แต่บักแมงสาบดันไปชอบนุ้ย อืมๆ ไอ้พวกมีปม เหอๆๆๆ)

ส่วนนี้เป็นส่วนหนึ่งของตอนในเรื่องที่ผม ชอบมากที่สุดเลย 2 ฉากเนี่ยแหละ

ดังนั้น หลังจากที่ผมดูหนังเรื่องนั้นเรียบร้อบโรงเรียนจีน ไปแล้วปมก็ได้ทราบมาว่า หนังเรื่องนี้ทำมาจาก นิยายเชิงท่องเที่ยว ที่ชื่อ "กล่องไปรษณีย์สีแดง"

ไม่เท่านั้น บักตอง เอาหนังสือเล่มนั้นมา อวด ผมอีกต่ะหาก ตอนนั้นยิ่งทำให้ต่อม ความอยากผมรุนแรงมากขึ้น ช่วงนั้นเพื่อนๆที่อยู่ห้องโปรเจค คนใหนจะเข้าเมือง จะได้ยินเสียงเป้ฝากชื้อ หนังสือเล่มนี้แทบทุกทีไป และแน่นอน ว่าหนังสือไม่เคยเหลือสักที (มันหมด ขาดตลาดจริงๆ)

ในที่สุดผมก็ได้มา (หลังจากที่ขวนขวายอยู่ประมาณ 3 อาทิตย์) โดยเพื่อนอาม ผู้ทุ่มเทกลับบ้านไปชื้ออยู่ที่อุดร มาให้ อุๆๆๆๆๆ (แล้วเสือกชื้อมา 2 เล่ม แบ่งกันอ่านไม่ได้เลย !!!!!! เพื่อนกรู)

และในตอนนี้ หนังเรื่องนี้ ก็ทำมาเป็นรูปแบบ DVD แล้ว นั่นก็คือถึงเวลา ที่ผมต้องสืบเสาะหาสิ่งที่ผมต้องการอีกแล้วหล่ะสิ (แต่คิดว่าคงหาไม่ยากหรอกนะ) แต่ก็เป็นเหตุบังเอิญ จริงๆ ที่ผมมาเจอหนังสือเล่มนี้ เสียก่อน ก็เลยจะได้มาครบ Collection แล้ว จะว่าไปก็ยังเหลือแต่ ดากานดา เนี่ยแหละที่ยังไม่ได้มาเป็นของตัวเองสักที หุๆๆๆๆ

เย็นนอก ร้อนใน

2006-01-31T22:18:00.000+07:00

วันนี้ ผมเป็นร้อนในอีกแล้ว เจ็บปากมากม๊าก

ผมจึงเริ่มสงสัยว่า ทำไมผมถึงเป็นบ่อยนัก และทุกทีที่ผมกลับบ้านผมจะเป็นเกือบทุกทีเลยอ่ะ
ผมจึงไปหา ข้อมูลมางอินเทอร์เน็ต และก็ลองมาพิจารณาในชีวิตประจำวันดู

อ้างอิงจาก Wikipedia หัวข้อเรื่องร้อนใน :
..... สาเหตุของ"ร้อนใน"ไม่ทราบเป็นที่ชัดเจน แต่ปัจจัยที่มักจะก่อให้เกิด ความเครียด เหนื่อยล้า การนอนดึก การกัดโดน การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน การมีประจำเดือน การแพ้อาหาร หรืออาจเกิดจากการขาด วิตามิน B12 ธาตุเหล็ก หรือกรดโฟลิค ....

แล้วอ้างอิงจากชีวิตประจำวัน
ความเครียด : อย่างกะกรูเครียดกะเขาเป้น (หรือว่าเป็นตอนเล่นเกมวะ)
เหนื่อยล้า : เอ ช่วงนี้ กรูไปทำอาร้ายยยย ไม่เคยออกกำลังเล้ย
นอนดึก : อืม นอนตี 3 ทุกวันเลย เหอๆๆๆๆ
การกัดโดน : อันนี้ คนอื่นมากัดโดน รึป่าววะ ไม่แน่ใจ อิๆๆๆ
การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน : กรูมีกะเขา ด้วยเหรอเนี่ย เพิ่งรู้ !!!!!!!
การมีประจำเดือน : ถ้ากรูมี คงน่าสนุกแน่เลย
การแพ้อาหาร : ในสาระระบบ ของผมไม่เคยมีเรื่องนี้เลย (แดกไม่เลือก)
การขาดวิตามิน : งั้นกรู คงเป็นง่อยไปนานแล้ว แหละ แสรดดด

แล้วมานึกถึงผลกระทบ หลังจากที่ผมเป็น นะ
1. ทำให้การโม้ของผมลดลงไป 30-40% เลยทีเดียว
2. ต่อมรับรส เผ็ดผมจะดีเป็นพิเศษ (ทั้งที่เกลียดของเผ็ดนะเนี่ย)
3. การสื่อสาร กับเพื่อนๆ จะเริ่มเป็นภาษากาย (ขี้เกียจพูด เจ็บปาก)
4. ผมต้องกินยา ทายา ทั้งๆที่ไม่ชอบเลย

แต๋ก็ดีที่
ประหยัดเงินค้า ข้าว กับค่าโทรศัพท์ ได้เยอะ เลย ฮ่าๆๆๆๆ (สรุปแล้วว่าผม จะสุขหรือทุกข์วะเนี่ย งง ???)

เที่ยวทั่วไทยไปกะ ป๊ะป๋าและม่ามี๊ ของเรา

2006-01-30T18:40:00.000+07:00

ผมจำไม่ได้ แล้วว่าที่เที่ยวที่ผมไปครั้งแรกนั้น ที่ใหน และเมื่อไหร่ ??
ผมก็ ไม่รู้ว่าผมชอบการเดินทาง ธรรมชาติ อากาศดีๆ มาตั้งแต่ตอนใหน ??
แต่ผมรู้ตัวว่า ผมจะรู้สึกว่าชีวิตไม่มีสีสรร ถ้าหากว่าผมไม่ได้ไปเที่ยว หรือมี Movetivation ใปที่อื่นๆ

กลับบ้านไปคราวนี้ ผมก็ได้รู้ว่าผมเป็น 'นักผจญภัย' (เขียนถูกป่าวเนี่ย) มาตั้งแต่เด็ก
พี่น้องและญาติๆ หลายๆคน เล่าว่าผมเป็นคนรักการเดินทาง เหมือนพ่อผม !!!!!

พ่อผม เคยเป็นคนขับรถ 10 ล้อมาตั้งแต่วัยรุ่น หลังๆ ก็มาทำอาชีพค้าขาย ซึ่งทำให้ช่วงหลังๆ พ่อผมจึงไม่ค่อยได้เดินทางเท่าไร แต่ก็ชอบพาพวกผมไปเที่ยว ทุกๆปี ในประเทศไทยพ่อผม ไปมาทุกจังหวัดแล้ว (ทั้งไปเที่ยว และเดินทางแบบผ่านๆ ก็เหอะนะ)

ผม จึงไม่แปลกใจว่าผม จึงชอบการท่องเที่ยว
พ่อแม่ มักพาผมไปเที่ยวเสมอๆ เมื่อมีงานเทศกาลต่างๆ

ในสมัยเด็กๆ ผมมักเฝ้ารอ วันตรุษจีน กับวัน เชงเม้ง ทุกๆปี
เพราะจะเป็นช่วงการเดินทางใกลที่สุดในรอบปี เพื่อเที่ยวไปในที่ต่างๆ
ซึ่งนั่นแหละ ที่เป็นหัวข้อว่า ผมเริ่มท่องเที่ยว ตั้งแต่ตอนใหน ?

ซึ่งผม ก็มารู้คำตอบวันตรุษจีนปีนี้ นี่เอง (จากอาเจ๊ แหม่ม อยู่ที่ปากช่อง)
ว่า ........... ผมออกเดินทางตั้งแต่ อยู่ในท้องของแม่ !!!!!

ผมคาดว่าตั้งแต่ผมเกิด ถ้ารวบระยะทางในการเดินทางถึงตอนนี้ ผมสามารถที่จะเดินทางรอบโลกได้อาจจะถึง 20 - 30 รอบเลยทีเดียว (โดยใช้ข้อมูลของเกย์ ระยะทางของรถยนต์ที่บ้าน(3คัน) และมอเตอร์ไซด์ของผม อันนี้ยังไม่รวมการเดินทางโดย รถประจำทางนะ)

ซึ่งหลังๆ เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ ระยะการเดินทางในแต่ละปีของผม เหมือนจะลดลงเรื่อยๆ
เนื่องจากสาเหตุหลายๆ ประการ อย่างเช่น
- อายุอานามของพ่อผมก็มากแล้ว การเดินทางไกลก็เป็นเรื่องลำบากสำหรับพ่อผมมากขึ้น
- เวลาในการเรียนและทำงาน ทำให้ผมต้องรับผิดชอบเรื่องต่างๆ มากขึ้นและต้องสละเวลาในการท่องเที่ยวลง เป็นต้น

นี่เป็นเหตุผลบางประดารที่ ลดการเดินทางของชีวิตของผมลง !!!!!

ผมยังอยากที่จะรู้อยากจะเห็นอยู่ เรื่องที่ผมรู้นั้นยังไม่ถึงครึ่งหนึงของพ่อแม่ผมเลย

ผมมักคิดเสมอว่า
"ความรู้นอกห้องเรียนนั้น มีมากกว่าในห้องเรียนอย่างมหาศาล"
อาจจะเป็นเพราะว่า พ่อมักบอกให้ผมสังเกต ลักษณะต่างๆ ของชุมชนพื้นเมืองๆ ในขณะเที่ยว ว่าเขาทำมาหากินอะไร หรือว่ามีอะไรที่เราสามารถไปประยุกต์ใช้กับท้องถิ่นของเราใหม ??
ซึ่งพ่อผมก็ไม่ได้ทำแค่พูด
ท่านเอามาใช้อยู่บ้านจริงๆ อย่างเช่น ปลูกยาง หาแนวทางการเอาไม้มาประยุกต์ทำของเล่น เป็นต้น

ผมจึงหาเวลาในการ ท่องเที่ยวของผมให้มากขึ้น เพื่อเพิ่มความรู้ของตัวผมเองที่มีอยู่ อ่ะจึ๋งหนึง

ดังนั้น
การท่องเที่ยวนั้นไม่ใช่ ไปแค่หาความสนุก แต่เป็นการเพิ่มพูนความรู้ไปอีก นัยหนึ่งด้วย

ป.ล.
ตรุษจีนปีนี้ผม ไปเที่ยวที่โคราช ไปหาญาติๆ เท่านั้นเอง เพราะว่าเวลาบ้านเรานั้นมีจำกัด - -"

บ้านนอก ??!?

2006-01-27T14:31:00.000+07:00

วันนี้ ผมก็ได้อยู่บ้าน อันแสนสงบสุข ณ ที่ๆ ห่างใกลความเจริญ (ม๊าก) และที่สำคัญ เป้นที่ๆ ผมรุ้สึกดี ที่สุด เพราะไม่มี อบายมุข เสียงรบกวน โสต ประสาทอะไรเลย (งานกับเรียน ผมก็ หนีมา เหอๆๆๆ)

บ้านผมอยู่ที่ อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี ถ้าดูจากแผนที่จะหาง่ายมากๆ เพราะอำเภอของผมอยู่ตรงติ่งของตัวขวานทอง เลยแหล่ะ (สถานที่ติดกับ เขมรและลาว ซึ่งเรียกกันว่า 3 เหลี่ยมรกต)

วันนี้ รู้สึกว่ามีอะไร ดีๆ ให้เข้ามาคิดในชีวิต มากเลย เพราะว่า ตอนเช้าต้องไปออกงานพร้อม พ่อกระผมเอง

งานกีฬาสีโรงเรียน บ้านนาสามัคคี (โรงเรียนประถม อนุบาล-ป.6)
ไปนั่งเป็น ประธานในพิธี (เสยยยยย !!!!) ไปที่นั่น แล้วคิดอยู่ 2 อย่างคือ
1. คิดถึงตอน ประถม .......... เอ.... เราก็เคยเป็นแบบนี้นี่นา (ดูน่ารักดี)
2. คิดถึงความแตกต่าง กับโรงเรียนในเมือง เป็นสิ่งที่ผม คิดเรื่องนี้ได้นานที่สุดในช่วงเวลานั้น

คำถามผมจะผุดขึ้นมาเป็นพักๆ
เอ .......... ทำไม เขาไม่มีโอกาสเหมือนพวกเราเลย
เอ .......... ทำไม รองเท้าน้องคนนี้ใส่รองเท้า คนละข้าง (แบบว่าสีไม่เหมือนกันเลยนะ)
เอ .......... ทำไม พ่อแม่ของน้องๆ นักเรียนนี่แหละ มากันเยอะแยะจังเลย
เอ .......... ทำไม รัฐบาลไม่เข้ามาดูแลเด็กๆ พวกนี้บ้างเลย

และอีก หลายๆ เอ ......... ทำไม

ผม คิดอยู่อย่างงั้นนานมา แล้วตอนกลับก้อมาสรุปเรื่องที่ผมคิด
นั่งเสียใจ บ้างและก็ อดภูมิใจ ไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น
เรื่องที่รู้สึกเสียใจ ก็น่าจะรู้ๆ กันอยู่ (เรื่องความจน ความไม่เป็นธรรม)

แต่เรื่องที่ดีใจ เนี่ยทำให้ความรู้สึกผม เปลี่ยนไปทันทีเลย

ผมเข้าใจตัวเอง ขึ้นมานิดหน่อยๆ ว่าทำไมผมรักบ้านตัวเองจัง (ทั้งๆ ที่บางคนอาย แต่ผมกล้าบอก กล้าเปิดเผย และก็กล้าชวนเพื่อนๆ มาเล่นที่บ้านเลย อ้าว !!!!!)
ผม อดภูมิใจความเป็นบ้านนอกตัวเองไม่ได้ ผมว่าหายากพอควรนะ การที่กีฬาสีที่พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย มาเชียร์ลูกๆ หลานๆ ตัวเอง ผมเห็นภาพนี้ แล้วอยากจะเก็บเป็นภาพ ถ่ายไว้ (แต่เจือกไม่มีกล้อง !!!!)
ดูแล้ว มันก็ได้อีกอารมณ์ หนึ่ง จริงๆ

ผมรัก บ้านเกิด
ผมภูมิใจใน บ้านเกิด
ผม ต้องกลับมา พัฒนาบ้านเกิด อย่างแน่นอน (ต้องกลับมาอยู่แล้ว นี่หน่า !!!!!)

ป.ล.
พ่อผม ขายวัสดุ ก่อสร้าง แล้วบริจาคหนังสือ สาธานุกรม ให้โรงเรียน แล้วเขาเชิญไปเป็น ประธานเปิดงาน
ผม ก็เลยได้ ห้อยไปด้วย ซะงั้น

ฟังเพลง แล้วฟังใจเราเอง ดูบ้าง

2006-01-25T16:36:00.000+07:00

ในช่วงบางวัน หรือบางที เราจะชอบเพลงๆ อะไรเป็นพิเศษ ใช่ใหม ??
ผมก็เหมือนกันแหละ ชอบเพลงนู้น เพลงนี้ไปเรื่อยๆ และตอนนี้ ผมก็ชอบเพลงนี้ (ที่กำลังฟังอยู่นี่แหละ)

ทุกอย่างต้องมีเหตุผล ทำไมหลายๆ คนชอบเพลงแบบนี้
ผมไม่บอก แต่ทุกคน เขาใจได้ด้วยความรู้สึกตัวเองอ่ะนะ

ขอดาว
(http://music.kapook.com/newmusicstation/play.php?id=2422)
Artist : Portrait

ขอ ฉันขอนั่งคุยด้วยได้มั๊ย ดวงดาว
ไม่มีอะไรจาทำ ขอนั่งคุยกันถึงเช้า
ก้อเหงาเพราะใครบางคนนั้น กลับมาเดินแยกทาง
ดาวฉันนมันไม่ดีพอให้รักใช่มั๊ย
รึอันที่จริง ตัวฉันโชคร้ายไม่เคยเจอะใคร
ที่เค้ารักจริงอย่างตัวฉัน หลอกลวงกันทุกที
* ดาวเธอเองก้ออยู่บนฟ้า
หากพอมีเวลาช่วยฉันสักที
ถ้ามองจากบนฟ้า
อาจจะเห็นว่าความรักแท้ยังมี
** ฉันนั้นเจอแต่คนใจร้าย
และสุดท้ายก้อต้องเจ็บช้ำทุกที
ขอดาวช่วยตามหา ช่วยกันมองหา หาคนใจดี
ดาว เธอเคยได้ยินเรื่องรักแท้บ้างมั๊ย
ฉันเองไม่เคยจะเห็นหน้าตามันเป็นอย่างไร
ไม่รู้ต้องรออีกนานมั๊ย กว่าจะเจอสักที

... เพื่อนสนิท ... [Recommended by Jadecy]

2006-01-24T10:54:00.000+07:00

... เพื่อนสนิท ... .
.. ก็คือ เพื่อนธรรมดาๆคนนึง ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป ... ...
.... ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น ...
... ถึงจะมาสนิทกันได้ ... ...

... บางที อาจไม่ใช่นิสัย ...
... บางที อาจไม่ใช่หน้าตา ...
... บางที อาจไม่ใช่ฐานะ ...
... บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้ ... ...

... แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็น มั น ค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี . . .
... บางครั้ง ...
... เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป ...
... เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย ... ...

... บางครั้ง ...
... นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน ...
... น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด ... ...

... บางครั้ง ...
... ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย ...
... เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้ ... ...

... บางครั้ง ...
... ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้ ...
... ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่ บอกเป็นนัยๆว่า กรูอยู่ตรงนี้ ... ...

... ... ชอบคำๆนึงที่บอกว่า ...
. . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . . . . . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . . . ...
... เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ ...
... มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน ...
... ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย ...

...
... ... แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก ...
... เพื่อน ... จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที ...
... ไอ้เพื่อนสนิทผม มันคงจะชินแล้ว ...
... ที่เวลาผมมีรักทีไร ผมก็จะห่างๆมันไปทุกทีๆ ... ...
... เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที ...
... ก็ตอนอกหักนู่นแหละ ...

... ก็เคยคิดเหมือนกันนะ ...
... ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง ...
... คงจะประมาณว่า ...
... "แม่ง ... พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน" ... ... "ห่านี่ กะกรูไม่เคยช่วยเหียกไรเลย ทีกะแฟนแมร่งแทบถวายหัว" ...
... "ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรกรูได้ใช่ไหม แสรดดด" ..

... ... คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ...
... เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก ...
... ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย ...
... นานๆถึงจะได้คุยกันที ... ...

... แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา ...
... นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน ...
... อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน ...

... ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้ว ผมก็จะไล่มันกลับไปนอน ...
... ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น ...
... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว ... ...

... แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า ...
... 'เพื่อน คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ' ...
... 'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ' ...

... ... แต่แทนที่มันจะด่าผมว่า อกหักแล้วค่อยนึกถึงเพื่อน ... ... กลับกลายเป็นว่า
... ผมต้องได้ยินคำนี้ ตลอด ทั้งๆที่มันจะเยอะเย้ย สมน้ำหน้ายังไง ก็เหอะ
... "มึงรู้ไหมว่ากรูดีใจแค่ไหน" ... ... "ที่เวลามึงเสียใจ" ... ... "กูเป็นคนแรกที่มึงนึกถึง" ... ...
... นี่แหละที่ผมบอกว่า ...

... 'เพื่อน' ... ... 'คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา' ...
. . . 'แ ต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ร า ล้ ม ล ง ไ ม่ ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป เ จ็ บ ม าจ า ก ไ ห น' . . .

ข้อความดังกล่าว เพื่อนเจด ส่ง Fw mail มาให้ต้อง ขอบใจมันมากๆ
แบบว่า มันโดน มากจริง ๆ อ่านแล้วคิดถึงเพื่อนๆ เลยแหละ อยากบอกว่า เพื่อนๆ ทุกคนต้องเจอกรณีใด กรณีหนึ่ง ที่มี อยู่ใน Case นี้แน่นอน (ส่วนผมโดน ทุก Case เลยแหละ)

ข้อความนี้ ผม ขอฝากให้ เพื่อนๆ ทุกคนนะ
... 'เพื่อน คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ' ...
... 'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ' ...

วันแรกในการไปดูงานที่ Seagate

2006-01-23T10:08:00.000+07:00

ในวันที่ 17-18 ม.ค นั้นผมได้มีโอกาสจะได้ไป Seagate โคราชไปดูงานกะเพื่อนๆ หลายคน ซึ่งมี 4 ภาค 16คน ผมก็ยังงงๆ อยู่ว่า "กูไปกะเขาได้ไง วะ"

มีพี่โทรมาเรียกผมเมื่อวานอ่ะ (16 ม.ค) บอกว่าน้องๆ มาขึ้นรถพรุ่งนี้นะ อยู่ที่ใต้ตึกเพียร อ่า ......... 6 โมงเช้า ห๊า ....... โอย แย่ละ แต่ก็ต้องมาจนได้เหมือนเดิมแหละ

คืนนั้นเลยไม่ได้นอนเลย กลัวจะไม่ตื่น อาบน้ำ ตี 5 กลับมาขึ้นรถตอนเช้า

แม่เจ้า ................... โดนผีหลอก (อันนี้พี่ทอปยืนยันได้นะ)
ผมเดินจากภาคจะไปขึ้นรถที่ตึกเพียร ซึ่งต้องผ่านแลปภาค Envy ซึ่งตอนนั้นก็มืดๆ สลัวๆ
น่ากลัวๆ อยู่แล้ว
ผมได้ยินเสียง คนเดินกลางป่า อ่ะ "แกลบๆ ๆ ๆ" เป็นเสียงเหยีบไม้ แล้วผมก็หันไปดู ก็เห็นเงาคนตะค่อมๆ เดินอยู่ ในใจก็คิดว่าอืม คงเป็นภารโรงมั้ง มากวาดใบไม้ ไม่ก็เพื่อนๆ ที่อยู่ภาคกินเหล้าเมา แล้วมาฉิ้งฉ่อง

แต่มันไม่ใช่ทั้ง 2 ...............
เพราะพี่ทอปขับรถมา แล้วคิดว่าเป็นผมเลยจอดรับซะงั้น
แล้ว ใครคนนั้น ก็ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว

อ่าว พี่ทอป ซวยเพราะความหวังดี

แล้วต่อมา ก็มาถึง Seagate ตอนประมาณ 2 โมงเช้า(ตัดตอนรวดเร็วมากจริงๆ)
โรงงานใหญ่ หรู ดูมีสกุลจริงๆ
ทำไม บ้านผมไม่มีอย่างงี้มั่ง น้อยใจเล็กๆ

จบ ละ (เขาบอกว่าเป็น ความลับทางบริษัท เปิดเผยไม่ได้) เหอๆๆๆ

บักเวฟ ส่งให้ไม่รู้มันเป็นอะไร ??

2006-01-23T09:43:00.000+07:00

รัก.......... แท้..เป็น..................ตำนาน
รัก..... สิ้นลมปราณ..เป็น.......บทประพันธ์
รัก.......... ไม่แปรผัน..เป็น.........นิยาย
รัก.......... จนวันตาย..เป็น.........นิทาน
รัก.......... ตลอดกาล..เป็น.........ละคร
รัก..... อยู่ทุกตอน..เป็น.........ละครน้ำเน่า
รัก.......... ไม่เคยเก่า..เป็น.........จริงช่วงแรก
รัก.......... ในความแปลก..เป็น....คำฮิต
รัก.......... ด้วยชีวิต..เป็น...........ลิเก
รัก.......... ไม่โลเล..เป็น.............ความฝัน
รัก.......... เธอนิรันดร์..เป็น..........ชื่อเพลง
รัก.......... นะตัวเอง..เป็น...........เด็กอมมือ
รัก.......... ซื่อสัตย์..เป็น.............คำลวง
รัก.......... หมดทรวง..เป็น..........คำติดปาก
รัก.......... เธอมาก..เป็น.............คำฮอต
รัก.....เดียวตลอด..เป็น........ไปไม่ได้!!!!!

บักเดช

2006-01-19T21:21:00.000+07:00

รู้มั้ยว่า...ทำไม บักเดช ถึงพาเพื่อน ..แห่กันไปเที่ยวผับ.. ทีละ 18 คน...
ก็เพราะหน้าผับ ..เขาประกาศไว้ว่า ..ต่ำกว่า 18 ห้ามเข้าน่ะสิ (!!)

บักเดช..ไปร้านขายทีวี.. ! ถามคนขายว่า ไม่ทราบว่า..ที่นี่มีทีวีสีขายรึเปล่า?”
คนขายตอบว่า..”มี”
บักเดชเลยบอกว่า ..“งั้นเอาสีเขียวมาเครื่องนึง” (!!)

บักเดช..เข้าไปเดินดูของในร้านจีฉ่อย เห็นกระติกน้ำทำจากโลหะอันหนึ่งวางอยู่
บักเดชถามอาอึ้มว่า “อึ้ม.. ไอ้ที่วอบแวบสีเงินๆ นั่นอะไร”
อึ้มตอบว่า “กระติกน้ำไง ..(ไอ้ฟาย)”
“แล้วมันทำอะไรได้มั่ง”
“ก็ใส่ของร้อน-ก็ร้อนนาน ..ใส่ของเย็น-ก็เย็นนาน”
บักเดช..เห็นว่าน่าสนใจ..เลยตกลงซื้อมาอันนึง
วันรุ่งขึ้น..
บักเดช..ก็เอากระติกน้ำที่เพิ่งซื้อมา..ไปที่ทำงาน.. ตั้งอวดบนโต๊ะ..อย่างภาคภูมิ
หัวหน้าบักเดชเห็นเข้า..เลยถามขึ้น "อะไรนั่นน่ะ..บักเดช"
“กระติกน้ำครับ”
“แล้วมันมีอะไรพิเศษรึ” “ก็ใส่ของร้อน..ก็เก็บความร้อนได้ ... หรือใส่ของเย็น..ก็เก็บความเย็นได้”
หัวหน้าเลยถามว่า.. “แล้วใส่อะไรมาล่ะ”
บักเดชยืด..ก่อนจะตอบว่า..
“กาแฟร้อน 2 แก้ว.. กับไอติม 1 ถ้วยครับ” (!!)

ทุกครั้ง..หลังถ่ายเอกสารเสร็จ บักเดช..จะเอาฉบับก๊อปปี้-มาตรวจทาน.. เทียบกับต้นฉบับ
เพื่อเช็คดูว่า..มีคำไหนสะกดผิดรึเปล่า (!!)

บักเดช..จะยิ้มทุกครั้ง..ที่ฟ้าผ่า
เพราะนึกว่า..มีคนกำลังถ่ายรูปเขาอยู่ (!!)

รู้ป่าวว่า... >>> >>>ทำไมบักเดช..ถึงกดโทรศัพท์เบอร์ฉุกเฉิน (911)..ไม่ได้
ก็เพราะ... >>> >>>เขาหาเบอร์ 11 (สิบเอ็ด) ...บนแป้นไม่เจอน่ะสิ (!!)

บักเดช..เพิ่งซื้อคอมพิวเตอร์มาใหม่เครื่องหนึ่ง เล่นไปซักพัก..ก็เจอปัญหา
บักเดช..เลยลองกดที่ HELP บนแป้น F1
ผ่านไปพักใหญ่...
บักเดชหงุดหงิดมาก เลยโทรไปต่อว่า..ร้านที่เขาซื้อคอมมา
“ผมกด F1 ตามที่เครื่องบอก.. เวลาที่มีปัญหา แล้วก็รออยู่เป็นชั่วโมง.. ยังไม่เห็นมีใครมาช่วยเลย”
คนขาย : “(ไอ้...)” (!!)

บักเดช..ไปหาหมอ...ในสภาพหูบวมแดงน่ากลัว หมอถามว่า..
”ไปโดนอะไรมาครับ” บักเดชตอบว่า.. “ ผมกำลังรีดผ้าอยู่.. แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แต่แทนที่จะหยิบโทรศัพท์มาพูด ผมดันเผลอ..เอาเตารีดขึ้นมาแนบหูน่ะสิ”
“โอ้ว ..เดียร์” หมออุทานเป็นภาษาฝรั่ง..ด้วยความเวทนา
“แล้วหูอีกข้าง..ทำไมถึงแดงเหมือนกันล่ะ” ...หมอถามต่อ
“ก็ไอ้บ้านั่น...เสือก โทร.กลับมาอีกรอบ..อ่ะดิหมอ” (!!)

หลังจาก...ใช้ความพยายาม..ต่อจิ๊กซอว์อยู่นาน
ในที่สุด..บักเดชก็ต่อเสร็จ เขาเอาไปอวดเพื่อน..ด้วยความภูมิใจ
“เป็นไง ..เนี่ยฉันใช้เวลาต่อ..แค่ 5 เดือนเองนะโว้ย”
เพื่อนบักเดชงง..ที่เขากล้าอวด 5 เดือนเหรอ ! แถวบ้านฉันเรียกว่า..! โคตรนานเลยนะนั่น”
“แกนี่ไม่รู้อะไร” บักเดช..ไม่ยอมลดละ
“ดูที่กล่องนี่ ..เห็นมั้ย ...มันบอกว่า... “สำหรับ 4 - 7 ปี” แต่..ฉันใช้เวลาแค่ 5 เดือนเองนะเฟ้ย.. (!!)

ช่วงของการสอบ กับ สมัครงาน ภาค 2

2006-01-14T21:30:00.000+07:00

อ่า วันนี้เราต้องมาสอบสัมภาดงานของ Segate thailand
เขานัดผมตอน 8:30 มีเพื่อนๆ มาสอบด้วยกันเยอะแยะเลย
ทั้ง ภาคไฟ ภาคเครื่องฯ ภาค IE และก็ภาคคอมของเราเอง

ตื่นเช้ามาก็ต้องมาปลุก ตอง (แต่ได้ยินเสียงปนประมาณว่ากรูยังไม่ตื่น โทรมาหากรูทำไม)
แล้วมันก็มาจนได้ หลังจาก 30 นาที่ผ่านไป

รอแล้วรอเล่า จนมาถึงคนแรกที่เขาเรียกเข้าไป พี่ท้อปประเดิมเลย ซะงั้น

ผ่านไปก็ตั้ง 30-40 นาที (นานม๊าก)
เราก็พากันคิดต่างๆ นาๆ โหมันเอากูแน่ๆ เลย

รอแล้วรอเล่า .... ผ่านไปคน สองคน อ่ะเริ่มเบื่อๆ
เวงเหอะ ไม่ถึงคิวผมสักที
ผมกะตอง เบื่อม๊าก ........

และในขณะนั้นเอง .......
มีคนเดินผ่านมา ผ่านมา
แล้ว ก็มาทักผม เป็นนายแบบ

เป็นนายแบบ อืม เฮ้ย เป็นนายแบบ เฮ้ยจริงๆอ่ะ (เรื่องจริงนะเนี่ย)

อืม ...... เกิดอะไรขึ้น เพิ่งมีคนมาเห็นแววของผมวันนี้รึเนี่ย (เซ็งจริงๆ)
เอาวะ ใหนๆก็จะดังแล้ว ก็เลยถามว่า จะเอาผมไปทำอะไรหรอ

"อ๋อ จะเอาน้องไปถ่ายรูป นักศึกษาที่แต่งตัวดีอ่ะ แล้วเอาไปเป็นแบบอย่าง" พี่บอกอย่างนั้น

อ่า....... เอ่อ .......
พี่ทักผิดคนป่าววะ ผมเนี่ยหน่ะ (ตั้งแต่ขึ้นปี 4 มาไม่เคยแต่งตัวดีเลย เท่าวันนี้ !!!!!!! ซะงั้น)

ง้นต้องไป ถ่ายแล้วหละ แบบว่าอยากดังอ่ะ
โอเค เดี๋ยวผมไปถ่ายหลังสัมภาดนะครับ

แล้วก็มารออีก รออีก เมื่อไหร่ จะได้สัมภาดวะเนี่ย เซ็งจริงๆ

อ่ะไป ถ่ายรูปก่อนดีกั่ว เดี๋ยวมาสัมภาด เริ่มหมดอารมณ์

ไปหาพี่ พี่เขาก็พาไปชั้น 2 (ตึกเพียร) ในห้องอึมครึมๆ มีฉากสีเขียวอยู่
กะเก้าอี้ อีกอันหนึ่ง สีขาว ......

แล้วผมก็ต้องไปเก๊กท่า ยังไงๆ ก็ไม่รู้ ตั้งนาน (กะเอาลงปก FHM)
แต่ก็ยังถ่ายไปตั้ง 10-15 รูปแหน่ะ (เฮอะๆ ชักมันๆ)

อ่า หลังจากนั้นก็ต้องรีบไปสัมภาด กะพี่ๆ Seagate อีก อื้ม ....
พอดี๊ พอดี เลยขึ้นได้เข้าห้องปั๊บ

ตอนนั้นก็รู้สึกว่า บรรยากาศ เปลี่ยนไป กลายเป็นอึมครึมๆ
มาปั๊ป ถามปุ๊บ ....................

ถามไป ตอบมา ถามไป ตอบมา(ก) อันเนี้ยสำหรับผม
เอาวะ คิดว่าเป็นไงเป็นกัน (กะว่ามาวันนี้ พรุ่งนี้ลืมกูแน่ๆ)

ตอบเอาๆ จนพี่เขาไม่มีไรถามอ่ะ ก็เลยให้ผมตั้งคำถามแทนซะงั้น - -"

กว่าจะคุยจบ เพื่อนผม เขาสัมภาดผ่านไป 2 คนแล้วอ่ะ
แต่ก็สนุกดี พี่เขาก็คุยเรื่อยๆ น่ารักดี
แล้วก็ยังเหมือน วันที่สัมภาด MFEC พี่เขาก็บอกผมว่า
"เดี๋ยวเจอกันที่ Seagate วันที่สัมมนานะ (อยากบอกว่าเจอพี่เขาจริงๆ)"
(บอกมาหลายที่ละ จะเอากรูจริงป่าวเนี่ย งงจริงๆ)

เดี๋ยวมีเรื่อง ในวันที่ไป Segate มาอัพให้ดูนะ

ช่วงของการสอบ กับ สมัครงาน ภาค 1

2006-01-12T17:06:00.000+07:00

เมื่อวาน กะวันนี้เป็นช่วงที่ต้องหางานทำจริงๆ
ทั้งสอบ และก็สัมภาดงาน (เขียนถูกป่าววะเนี่ย)

วันแรกเลย (เมื่อวานนี้ นี่เอง)
บริษัท MFEC เป็นบริษัทอะไรก็ไม่รู้ แต่เห็นว่าดังพอตัว
(ดังยังไง วะผมก็ยังไม่รู้เลย) มีทุนตั้งบริษัทตั้ง 1000 ล้านอ่ะ
แล้วตอนนี้เข้าตลาดหุ้นแล้วอีกตะหาก โหสุดๆ จริง

แต่ ..... ผมก็ยังไม่รู้จักบริษัมมันอยู่ดีแหละ
อะๆๆๆ เอาเป็นว่ามันใหญ่ ก็แล้วกัน

ตำแหน่งงานนั้นก็มีให้ผมเลือกตั้งเยอะแยะ รู้สึกว่ามี
Developer, SQC(Qulity Control), SA(System Administrator), Pre-sale, Support, Network

เลือกกี่ตำแหน่งก็ได้ แต่เลือกเยอะก็สอบเยอะ
ผมก็เลือก 4 อย่างนู่นแหน่ะ เลือก Network, Support, และก็ Pre-sale(Network, Software)

อ่ะโลภมากจริงๆ แต่ก็นะวิชามันเกี่ยวเนื่องกันมากเลย ก็เลือกๆไป

มาดูอีกที เวงละ สอบ 5 วิชา 5 ชั่วโมง อ้า .........

เอาวะไม่เป็นไร สอบก็สอบ

อย่างว่า ขนาดผมสอบ Final Midterm ผมไม่เคยนั่งในห้องสอบเกิน 1:30 ชั่วโมงเลย
แต่เนี่ย ต้องนั่ง 5 ชั่วโมง โอ้ ......

ผมก็เกิดอาการ หวิ่ง สิครับ ไม่ไหวจริงๆ (จากที่สอบมา 3 วิชาแล้ว 3 ชั่วโมงแล้ว)

แต่ก็รอดมาจนได้ ทำข้อสอบได้ 2 อย่างเอง มี Logic กะ Network หึๆๆๆๆ

กลับมาก็หลับเป็นตาย (แบบว่าไม่เคยที่จะใช้สมองทำข้อสอบมาขนาดเนี้ยเลย)
ก่อนกลับ เขาก็บอกว่า เนี่ย พรุ่งเนี้ย เดี๋ยวจะเรียกมาสัมภาดนะ (ถ้าผ่านการทดสอบอ่ะ)

วันต่อมา ผมก็รอโทรศัทพ์อย่างโหด .........
รอ แล้ว รอเล่า เพื่อนๆ ก็ทยอยไปสัมภาดเรื่อยๆ โดยที่ไม่เรียกผมสักที

ความมั่นใจก็หดลงไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ
ง่า ไม่เรียกผมสักที ผมก็ทำข้อสอบได้อยู่นะ

จน 4 โมงเย็น ตัดใจได้เลย มาย้อมใจเล่นเกมกะอาม 2คนเลย เซ็งจริงๆ

และแล้ว ........... และแล้ว
เขาก็โทรมาตอน 4 โมงครึ่ง (ตอนนั้นหมดกำลังใจอย่างโหด)

ในใจก็คิดว่า ทำไมผมต้องที่สุดท้ายด้วย (คือเขาเรียกแบบทยอยๆ กันมา)
แบบว่าไม่มีกะลังใจแล้วอ่ะ

แต่ก็ยังไป แล้วสัมภาด แบบเฮฮา ปาร์ตี้ ด้วยนะ (ปรับตัวกับสภาพแวดล้อมดีมาก ยังกะจิ้งจกเลยเรา)
แบบว่าพูดมากจริงๆ จนพี่เขาชวนเปลี่ยนตำแหน่งเลยอ่ะ (บอกว่า ไปเป็น Pre-sale เหอะประมาณเนี้ย)

แล้วพี่เขาก็บอกว่า เดี๋ยวเรียกไปสัมภาดอีกที ที่กรุงเทพฯ

เดี่ยวเจอกันแน่............................... หุๆๆๆๆๆ
(ปายทำงานกะพี่ แจน ผมก็คิดว่าพี่เขาทำ Network มั้งนะ อิๆ)

ทำงาน ทำงาน ทำงาน

2006-01-09T14:44:00.000+07:00

คนเรานั้นมีมืออยู่ 2 มือ
เพื่อคอยไขว่ขว้าบางสิ่งบางอย่างที่เรานั้นอยากจะได้

แต่มันก็ไม่เสมอไปที่มันจะได้กลับมาอย่างที่หวัง

เวลาก็เหมือนกัน ไม่รู้จะรีบไปใหน เซ็งจริงๆ

จะจบแล้ว 4 ปี แล้วหรอวะเนี่ย คำพวกนี้ ได้ยินจากพวกเพื่อนๆ บ่อยจริงๆ

เราต้องออกไปทำงานกันแล้ว แยกกันไปแล้ว ทุกคนจะเป็นยังไงอ่ะ

อย่างว่าอ่ะน่ะ .................

มันต้องโทษเวลาที่ มันดันขยันเดินเกินไป

หวิ่ง (Head เอ้ก)

2006-01-08T20:49:00.000+07:00

"หวิ่ง"
เป็นภาษา บ้านทางๆ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ซึ่งมีความหมายคล้ายๆ กับคำว่า มึนหัว ประมาณว่า อยู่กลางๆ ระหว่าง มึนหัว กะ ปวดหัวมั้ง

ซึ่งวันนี้ ผม เกิด อาการอย่างนั้น

ไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
แต่รู้ว่าหวิ่ง จริงๆ

ช่วงนี้แปลกๆ อ่ะ ไม่สบายบ้อยบ่อย
แต่ก็ดีเหมือนกัน มีคนมาคอยดูแล (เอาเปรียบจริงๆ)

ผ่านพ้น ช่วงวิกฤตแล้ว โย่ ......

2006-01-06T17:19:00.000+07:00

เฮ้อ .........................
3 วันอันตรายผ่านไปแล้ว (เนี่ยอุตส่าห์เรียนแบบ 7 วันอันตรายนะเนี่ย)

วันที่ 1 Present Project ก็เรียบร้อยแล้ว
วันที่ 2 Spectial Topic 1
วันที่ 3 Spectial Topic 2

................ แล้วทุกๆ วันนั้นผม ป่วย .......... (เจ็บปาก กะ เจ็บคอ)

แล้ววันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้าย .... เฮ้อ

เรียบร้อยแล้ว ๆ ดีใจจัง ....................

อ่า ............... เพื่อนบอกว่า มี Log Book ส่งวันที่ 9

โด่ ......... เข้าหน้าเทศกาล อีกแล้วเรา เซ็งจริงๆ (หลายวันอันตราย)

เจ็บปาก ม๊ากกก

2006-01-05T19:06:00.000+07:00

วันนี้ ไม่ดิ หลายวันมาแล้วแหละ

เกิดอาการแพ้ฝุ่นเกิดขึ้น ..... กับผมเอง

และแล้วต่อมา ก็เป็นแบบต่อเนื่องคือ ทอนซิลอักเสบ

แค่เนี้ยไม่พอ ยังมี อาการร้อนในอีกตะหาก เซ็งจิงๆ

เมื่อวานเพิ่ง present project ผ่านไปแหมบๆ ซึ่งตอนนั้นเจ็บปากม๊าก
พูดก้อไม่ชัด .............
เจ็บก็เจ็บ ..........
ไม่รู้จะว่ายังไง ละ ..........

ก็เลยไปหาซื้อยา (กินยาในรอบ ปีเลยนะเนี่ย)
ทนไม่ไหวจิงๆ

แล้วร้านยาก็ถามนู่นถามนี่อยู่นั่นแหละ รู้อยู่ว่าเจ็บก็ย้างงง ถามเอาๆ
กะว่ามันถามอีก จะต่อยปากมันซะ ........
แต่ก็ได้แค่คิด
เท่านั้น

รู้รึป่าว ว่าเจ็บปากที่ใหน เราไม่เจ็บเลย ...........
ขอตอบ .........

ปากมึง หน่ะแหละ แสรดดดด อ่านอยู่ได้ ...............
(อ่ะ ล้อเล่นนะ)

เฮ้ย !! จิ้งจกตาย

2005-12-19T13:58:00.000+07:00

เรื่องเกิดขึ้นเมื่อหลายวันมาแล้วแหละ ตอนที่เฝ้าบ้านอ่ะ
เกิดที่บ้านผม ที่ห้องน้ำบ้านผมเองเนี่ยแหละ

เนื่องจากว่า .......
ก่อนหน้านี้ ผมได้มีโอกาสไปเข้าห้องน้ำ (เนื่องจากว่าหน้าบ้านขายของ กะลังยุ่งม๊ากมาก)
ซึ่งเป็นห้องน้ำที่ใช้รวมๆ (เจ้าของบ้าน คนงาน ลูกค้า หมา แมว ปลาทอง ฯลฯ )

เปิดประตูเข้าห้องน้ำไป ........
ไปฉิ้งฉ่อง ........ ซู่ ........
ราดน้ำ ....... ซ่า .......
เสร็จกิจแล้ว หันกำลังจะออกไปข้างนอก .....

โอ้พระเจ้ายอดมันจอร์ดมากกกกกก
มีจิ้งจกตัวหนึ่ง นอนขาดอากาศหายใจอยู่ตรงประตูทางออกห้องน้ำ ....
แต่ทว่าตอนนั้น ไม่ว่างจะเก็บเอาไปทิ้ง เนื่องจากหน้าบ้านคนเยอะม๊ากมาก (กะว่าขายวันนี้ รวยไปอีก 2 ปี)

ก็เลยไม่สนใจมัน ..........

พอหน้าบ้านว่าง ก็มานึกถึงว่า เออหว่ะ มีจิ้งจกตายในห้องน้ำ
แต่ไม่คิดไปเก็บนะ
แต่คิดไปว่า ถ้ามีคนเห็นแล้วเหยียบมันคงจะตกใจ แล้วกรี๊ดแน่ๆ
(เพราะว่า หน้าบ้านมีคนงานหญิงเยอะ และลูกค้าส่วนใหญ่ตอนนั้นก็เป็นผู้หญิงส่วนใหญ่)

คิดตลกอยู่ลึกๆ

แต่ก็นะ มันน่าจะตลกอยู่หรอก

ถ้าผมไม่เดินไปเหยียบมันเอง แล้วโวยวายอีกตะหาก
(- " -)
ป.ล. เพิ่งมา up อ่ะ มันค้างอยู่ใน Draft มานานแล้ว

ความบังเอิญบนความไม่พอดี

2005-12-08T22:14:00.000+07:00

เนี่ยเดี๋ยวก็ถึงวันที่ พี่ๆจะกลับมาแล้ว
และก็เป็นช่วงสอบของพวกผม

แต่บังเอิญจริงๆว่า พ่อแม่ผมจะไปเกาหลี อ่ะ
ทำไงดี ๆ
อยากอยู่ แต่ก็อยู่ไม่ได้

กลับบ้านไปเฝ้าบ้าน คนเดียว
ตั้งหลายวันแหน่ะ

ตัดผมใหม่

2005-12-06T12:48:00.000+07:00

เมื่อวานไปตัดผมใหม่มา ......
อ่า ................
จะหล่อ หรือ จะเด๋อ ดี
เอาเป็นว่าเอ๋ออยู่ในรูปร่างหน้าตาที่หล่อละกัน เนอะ - -"

รวบรวมคำทักทาย หลังจากการตัดผมใหม่
อาร์ม บอกผมว่า เหมือนพี่ มอส (ตอนก่อนหน้านี้ 10 ปี)
เลิฟ บอกว่า ........... อะไรซักอย่างเนี่ยแหละ ลืมแล้ว
เต็ก บอกผมว่า กลายเป็นเด็กมัธยม ไปแล้ว
แมงสาบ บอกว่า ลาวหว่ะ
เพื่อนคนหนึ่ง (จำไม่ได้ว่าใคร) บอกว่า เหมือนสรยุทธ์อ่ะ
จ๊อป บอกผมว่า เหมือนคนทำงานแล้ว (ประมาณว่าแก่ลงมั้ง แอบด่าผมนะเนี่ย)
เซษฐ์ ไม่บอกอะไร แค่ดู แล้วก็หัวเราะ (ซะงั้น)
ป้อง ตัวดำ เห็นแล้วก็บ่นตามภาษา ของมันแหละ (ปากเหม็นจริงๆ)
แต่จำได้ว่ามีคนบอกผมว่า น่ารัก ขึ้นเยอะเลย หุๆๆๆๆ

เอาหล่ะไงๆ ก็ตัดผมมาแล้ว ช่วยอะไรก็ไม่ได้แล้ว
เราก็ต้องมั่นใจ ในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจดิ
ป.ล.
เออ ....... ผมไปตัดอยู่ที่ Red Door
จริงๆ นะเออ ไม่มีใครเชื่อผมเลย

5 ธันวา วันพ่อมหาราช

2005-12-05T10:42:00.000+07:00

วันนี้วันพ่อแล้ว
เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ก็กลับบ้านกันหมดเลย
แล้วบางส่วนก็ไปภูกระดึง
ตอนนี้ก็อยู่ห้องโปรเจคคนเดียว
เหงาจัง ..........

เมื่อวานได้ดูโฆษณาเรื่องหนึง เป็นโฆษณา ของไทยประกันชีวิต
อืม .... ดูแล้วขนลุกซู่ เสียวสันหลังวาบ
คนเราก็นะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด
แล้วเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพ่ออีกตะหาก โหได้เวลาจริงๆ
ดูแล้วน้ำตาซึมเลย

ใครเคยได้ยินเรื่องแบบนี้บ้างรึป่าว
ที่ว่าพ่อถามลูกอ่ะ
"ลูกๆ นั่นตัวอะไรหรอ"
"ก็วัวไงพ่อ"
สักพักหนึงก็
"ลูกๆ นั่นตัวอะไรหรอ"
ถามอยู่อย่างงั้นแหละ หลายครั้งมาก
จนลูกรำคาญ ก็เลยบ่นเลย
"พ่อเนี่ยเดี๋ยวนี้ เหลวใหลขึ้นทุกวันแล้วนะเนี่ย รำคาญจริงๆ"
พ่อก็น้อยใจเดินออกไป
พอสักหน่อยลูกคนนั้น ก็เหลือบไปเห็นไดอารี่ ของพ่อเปิดทิ้งไว้
ในหน้านั้น เขียนว่า
"ตอนนั้นลูกของเราอายุ 3 ขวบ ชอบถามนู่นถามนี่ไปเรื่อย วันนั้นนะถามเกี่ยวกับวัว อยู่นั่นแหละ หลายรอบมาก เราก็ดีใจที่ลูกดูมีความสุขอย่างนั้น ดูมีความสุขดี"
ซึ่งในตอนนั้นพ่อของเขาได้ ตอบทุกคำถามที่มีโดยไม่เบื่อ และเต็มใจตอบถุกคำถามที่เขาถาม

บางสิ่ง เป็นสิ่งที่ดูเหมือนไม่มีค่า
แต่สิ่งนั้นกลับมีค่ามาก ในคนละมุมของคนที่มอง
ซึ่งสิ่งนั้นผมก็เคยพลาดมาแล้วครั้งหนึง

วันที่นาฬิกาเริ่มเดินอีกครั้ง

2005-11-25T13:38:00.000+07:00

ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้ว ......
พี่บอลต้องออกไปสู่โลกกว้าง กางปีกออกไปแล้ว
อย่างว่าแหละนะ คนเราก็ต้องมีหนทางดำเนินชีวิต ของแต่ละคน ในแต่ละทาง
สักวันหนึ่งก็ต้องถึงคิวของผม ที่ต้องออกไปบ้าง
แต่ความรู้สึกลึกๆว่า มันหมดเวลาสนุกแล้วเหรอ จะได้เจอกันอีกรึป่าว

ตอบได้เลยว่าไม่ ........
ที่แน่ๆ พี่ก็ต้องมาเลี้ยงไฮเนเก้น ลังเขียวให้พวกเรา
ป้องก็ต้องตามตูดพี่ไปทำงานด้วยกัน
ดีไม่ดีแก้งค์เราอาจทำงานบนถนนสายนั้นทุกคนก็ได้นะ

แต่จริงๆ แล้วผมไม่ชอบบรรยากาศการผลัดพลาก
ซึ่งมันเหมือนช่วงม.ปลาย
ผมไม่ชอบจริงๆ (ผมรู้สึกเศร้า)

แต่มานึกดูอีกทีว่า ประเทศไทย เป็นเพียง 1 ใน 10000 ส่วนของโลกเรา
และโลกก็เสือกกลมอีกตะหาก
รวมไปถึงความบังเอิญจะเกิดขึ้นได้เสมอ พอๆ กับการเกิดการดูหนังโป๊ของเชด ที่มีอยู่ทุกๆวัน
สักวันหล่ะนะ มันก็จะหวนกลับมาเจอกันอีก

แต่ ...... มีเรื่องที่รู้สึกไม่ดีไม่กี่อย่างที่ผมนึกขึ้นได้ ก่อนที่พี่บอลจะไป
1. ตอนกินเบียร์ ตัวหารหายไปหนึ่ง รวมไปถึงการหารปริมาณแอลกอฮอล์ ที่พี่บอลทุกทีมากินทีละไม่เกิน 2 ขวด
2. ตอนไปกินข้าว ใครจะไปหารความหื่นของบักเซด และบักนารถ ต่อไปนี้มันต้องออกหน้าออกตาแทนพี่บอลซะแล้ว
3. ใครจะเลี้ยงเบียร์ พวกเราตอนพี่เขาอกหัก (กะว่าพี่แกจีบใครไม่ติดสักคน)
4. ไม่มีใครเป็นเป้าหมายหลักให้ผมตอนเล่น DoTA
5. ผมจะไปแก้ตัวกับใครหล่ะ ถ้าผมเปลี่ยนเป็นเป้ 1500 แล้ว
6. สุดท้าย [v] ไม่อยู่ แล้วผมคงเหงาน่าดู

- ระวังตัวดีๆ นะคับสาวกรุงเทพอ่ะใจร้าย มีเยอะพอๆกับคนใจดำ (ของบักเชด)
- ตั้งใจทำงานนะพี่ (เดี๋ยวไม่มีตังมาเลี้ยงเด็กๆ แบบพวกผม)
- รักษาสุขภาพด้วย (รวมไปถึงหัวใจ รีบๆหาคนมาดามซะ)
- และถ้าพี่รู้สึกเหงาก็อย่าลืมพวกผมนะคับ โชคดีค้าบพี่

ป.ล.
ออนเอ็มก็อย่าลืมทักทายบ้างนะพี่ บางครั้งก็อย่างอนถ้าพวกผมไม่ตอบ (ฟันธงเลยว่าเล่นเกมอยู่)
สาวถ้ามี ก็บอกๆ น้องๆ หน่อยนะคับ (เอาเบอร์โทรด้วย)

เกียร์สัมพันธ์ ที่ ม.ช วันสุดท้ายแล้ว

2005-11-20T18:42:00.000+07:00

ตื่นมาตอนเช้า อ่าปวดตัวนิดเลย เมื่อวานคงหนักไปน่าดูเลยเรา --''
วันนี้นัดแข่งรอบรอง ชนะเลิศ แต่ถ้าชนะก็ได้เข้าไปชิงเลย หุๆๆๆๆ
ทุกคนก็อยากเข้าชิงทั้งนั้นแหละ

ผมรู้ว่ากีฬาหลายๆกีฬาของเรานั้น โดนสอยไปหมดแล้วอ่ะ
เหลือกีฬาประเภททีมทีมเดียว ที่ยังไม่ตกรอบ
(เมื่อวานเจอพี่โอ๊ตเล่นรักบี้ บอกว่าเข้ารอบตัดเชือกแล้ว แต่ก็มาแพ้ซะนี่โด่....)

รอบรองเราต้องแข่งกับ ม.มหานคร แหละ
แข่งตอน 4 โมงเช้า

เหมือนทุกๆวัน ดันตื่นตอน 2 โมงครึ่ง
เร่งกันอย่างโหด

จะแข่งแล้วๆ
วันนี้มีแต่คนเจ็บๆ ทั้งนั้นเลย บางคนก็ไม่สบาย
ทำไงดีว๊า .......
พี่อาร์มก็เดินมาบอกว่า ................. 'ทำใจเหอะ'
เราก็ต้องทำใจพร้อมๆ กับที่เราชนะถึง 32-3
ชนะโหดจริงๆ
ผมก็ยังงงเราทำได้ยังไงวะ

แต่สรุปสุดท้ายก็คือ 'พวกเราเก่งหว่ะ' ตำแหน่งตัวเต็งกลายเป็นพวกเราแล้ว หึๆๆๆๆ !!!!!

ตอนเที่ยงหิวข้าว พยายามหาข้าวกินอ่ะ ไปถามสาวแถวๆ นั้นบอกว่า 'ที่ อนมช. ค่ะใกล้สุด'
ไปกันเลยครับ ไม่สนอะไรแล้ว .......

ที่จริงมันก็ไม่สำคัญอะไรหรอก แต่มันสำคัญตรงที่
'ผมเจอสาว โว้ย ผมเจอสาว น่ารักด้วย'

ผมก็ทำท่า หน้ามึน (ทั้งๆที่น่ารัก) และก็ทำโง่ๆ ไปถามเขาว่า
'อนมช. ไปทางใหนครับ' ทั้งที่เขาคงคิดว่า
'มึงจะเดินชนมันอยู่แล้ว ยังเสือกมาถามอีก' คือว่าอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วอ่ะ
เธอคนนั้นก็ น้ำใจงาม บอกกับผมดีๆ

ไม่แค่นั้นๆ .....
หลังจากที่ผมกินข้าวกับเพื่อนๆ เสร็จแล้วนะ ก็ยังเห็นเธอคนนั้นนั่งอยู่
นั่งกินฝรั่ง กับเพื่อน 2 คน (เพื่อนเธอก็น่ารัก น่ารักกว่าด้วยมั้งนะ)
ก่อนกลับผมก็เลยทิ้งทวน ขอกินฝรั่งกับเธอ หุๆๆๆๆๆ
เธอคนนั้นให้ผมกินด้วย แหละ หุๆๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
นี่เป็นส่วนหนึ่งของความสะใจของผม บนความอิจฉาของเพื่อนๆ พี่ๆ และน้องๆ
(ที่คิดว่าจะแบนผมนัดต่อไป เพราะว่าไม่ยอมขอชื่อ เพื่อนของเธอคนนั้นให้)

ป.ล.
หลังจากนั้นผมก็ชวนเธอไปดูพวกผมแข่งด้วยนะ
.
..
... แต่เธอไม่ได้ไป (เซ็งหว่ะ)

ตอนนั้นก็ประมาณๆ บ่ายโมงมั้ง นัดชิงแข่งบ่ายสาม ทำไรดีวะ
ทุกคนตอบว่า 'หาที่นอนดีกว่า' แต่ผมปวดตัวไปหมดแล้ว ปวดหัวใจด้วย โบร่ยยยย ....

นัดชิงวันนั้เจอกับ เชียงใหม่ เจ้าภาพ โห โหดสัด .....
กองเชียร์ แบบว่าเยอะมาก
ที่จิงอ่ะเยอะหน่ะไม่เท่าไรหรอก แต่น่ารักนี่สิ รับไม่ได้ ...... มากๆด้วย

และที่สำคัญกว่านั้น ผมเป็นตำแหน่งที่ยืนใกล้กองเชียร์พวกนั้นมากที่สุด (หึๆๆๆ)
และโดนแซวมากสุด (ฮ่าๆๆๆ)

เกมนี้เป็นเกมที่หนักมาก-มากที่สุด
- น้องๆ ก็เกร็งสุดๆเหมือนกัน
- เกือบมีเรื่องกันอีกตะหาก (เนื่องจากน้องผมโดนเสียบ แล้วเพื่อนน้องอ่ะใจร้อน)
- น้องที่นั่งเชียร์ข้างสนามถึงกัยร้องให้
- เพื่อนผมถึงกับโวยวาย (ก็มันสุดๆ แล้วนี่นา)
- แต่ผมเสือกหน้ามึนมากกว่าเดิม (ไม่รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเลย งงไปเลย)

ตอนแรกจะแพ้แล้ว ตามอยู่ 2 ลูก แล้วกำลังใจของน้องๆ ก็หมดลงแล้วด้วย
แต่ ..... เกิดเรื่องผลิกผัน
พี่อาร์มตัวนำทีมก็ตี โฮมรันได้ ได้มา 3 รันคืนมา กลับมานำ (ทั้งที่ก่อนหน้านั้นตามมาตลอด)
หลังจากนั้นเกมก็เบียดเสียดกันอยู่อย่างนั้น (ผมนำอยู่นะ)
แล้วก็ Play สุดท้ายเป็นการชี้เป็นชี้ตาย ว่าจะได้เล่นต่อหรือจบเกม

ในใจตอนนั้นผมก็ได้คิดแต่ว่า 'ตีมาทางกูๆ'
คือผมอยากเป็นฮีโร่หน่ะแหละ
ถ้ามาทางผม ผมรับได้ตัวจบเกมอยู่ที่ผม ผมดังแน่นอน (ตอนนั้นยังมีอารมณ์อย่างนั้นอยู่ นะเนี่ย มึนจิงๆ)

'สไตร์ทรี แบตเตอร์เอาร์!!!!' อ่าว....
ตีไม่โดน เอาท์เองซะงั้น เวรเหอะ
อดเท่ห์เลยกู แต่ไม่เป็นไรหรอก ชนะนี่นา

จบเกมแล้ว ผมรู้สึกว่าทุกอย่างอยุดนิ่งไปหมด ชั่วขณะหนึ่ง
แล้วสักหน่อยก็เริ่ม ชุนละมุน มั่วไปหมด
ผมดีใจกับเพื่อนๆ
น้องก็ร้องให้กันใหญ่
เป็นอย่างนั้นได้สักพักหนึ่ง

พี่บอล(สตาฟเสียงโหด)ก็ชูมือร้องเพลงรักวิศวะ
สนุก ดีใจ หนวกหู รำคาญ มีทุกอย่างในนั้นเลยทีเดียว

จบลงแล้วแหละกีฬาที่เล่นที่ซ้อมมาเป็นเดือนๆ
จบลงแล้วก็รู้สึกเหงาๆ ยังไงก็ไม่รู้
เหมือนกับว่าเป็นนัดสุดท้ายที่จะได้เล่นกับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ อ่ะ
เศร้าใจจิงๆ

ยังไม่หมดๆ เนี่ยเรายังต้องไปงานปิดเกียร์เกมเนี่ยอีก ....
กีฬาพวกผมเป็นกีฬาสุดท้ายที่แข่ง แข่งเสร็จก็มืด
ที่อาบน้ำก็ไม่มี (โรงแรมที่อยู่เช็คเอาท์แล้ว เนื่องว่าจะกลับวันนี้)
เอาวะ อาบน้ำใน ม. เนี่ยแหละ
ซึ่งเป็นที่อาบน้ำอยู่หลังสโมของเขาแหละ

ตอนนั้นไม่มีคนอยู่เลย (เขาไปงานกันหมด)
สนุกสนานในการอาบน้ำกันอย่างใหญ่
อาบแล้ว .... ไปงาน

เวนเหอะ มาสาย ของกินหมดแล้ว เจอแต่สาวๆ
ทำไงดีหล่ะ ๆ ดูสาวก็ไม่อิ่มท้อง
แล้วตอนนั้นเหนื่อยก็เหนื่อย หิวก็หิว
สรุปแล้วก็ต้องไปหาไรกินอยู่ที่หน้ามอ

พวกเพื่อนๆ (ส่วนใหญ่) ไปกินจิ้มจุ๋มกัน
แต่ผม เน้นเร่ร่อน หาร้านกินไปเรื่อยๆ (สนุกดี)
ร้านแรกไปกิน ติ๋มซำ แพงโหดมาก
ร้านสองไปกินอาหารญี่ปุ่น กินยากิโซบะ แหวะไม่แซบเลย
ร้านที่สาม ไปกิน ปลาหมึกย่าง อร่อยดี มีให้เลือกหลายแบบมากเลย
ร้านที่สี่ ไปดูพี่เอกซ์กินข้าว ร้านนี้พี่แกบอกว่าเป็นร้านในตำนาน (ให้กับเยอะมาก ประมาณว่ากินกับจนอิ่มอ่ะ)
ร้านที่ห้า ไปแอบกิน(ฟรี)จิ้มจุ่มกับเพื่อนๆ ที่นั่งกินอยู่ก่อนแล้ว

อ่ะ อิ่มแล้วพี่อาร์มก็เอายา คลายกล้ามเนื้อมาให้กิน
แกบอกว่าถ้ากินก็ไม่ต้องคิดจะกินเบียร์ในรถได้เลย
เพราะว่ายาจะทำให้หลับเป็นตาย แต่ถ้าไม่หลับก็จะปวดตัวอย่างรุนแรงมาก

ขึ้นรถจะกลับ ...... ตอนประมาณ 4 ทุ่ม
ด้านล่าง กินเบียร์ เล่นไพ่
ด้านบนนอน (เพราะความเหนื่อย หรือว่ากินยาที่พี่อาร์มให้มา)

วันนั้นผมเสียใจมาก
ผมอยู่ด้านบน ......................... จนถึงขอนแก่น

เกียร์สัมพันธ์ ที่ ม.ช. วันที่ 3

2005-11-09T14:03:00.000+07:00

อย่างว่า อ่ะหน่ะ เมื่อคืนที่แล้วนั้น ผมก็หมดตูดไป 900 บาท !!!!!!
เซ็นเซอร์ เรื่องนี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวออกอากาศไม่ได้
แล้วมันจะเป็นภัยต่อตนเอง อย่างมาก - มากที่สุด

และแล้วก็เช้าวันต่อมา ...... ณ โรงแรมแห่งใหม่
วันนี้มีนัดแข่ง 2 นัดเลย
คู่แข่งแรก ม.อุบล (ม.ในสังกัด) แข่งตอน 4 โมงเช้า
คู่แข่งที่สอง ม.ลาดกระบัง (แชมป์ครั้งที่แล้ว) แข่งตอนบ่าย 3

แต่พวกเราตื่นกันตอน 2 โมงเช้า นั่นสิ .....
ห้องน้ำ 4 ห้องต่อคน ประมาณ 30 คน
ต้องนั่งรถไป ม.ช ประมาณ 30 นาที
และต้องวอมอัปก่อนแข่งอีก แบบนี้ก็....ซวยดิ ไม่ทันแน่ๆ

เอาละครับ ทำไงดีๆ
เร่งกับฉิบหาย บางคนยังเห็นสบู่ติดหูอยู่เลย
ในที่สุดก็ทันมาวอมอัฟ ทันก่อนแข่งจนได้ เอาวะ ๆ

จะประกาศรายชื่อผู้เล่นแล้ว !!!!!!
พี่อาม เป็นคนจัดสรร
(พี่อาม คนด้านขวาอ่ะ หุ่นดี ตุ้ยนุ้ย ตูดโต แอบเม้าท์พี่เขาอิๆๆๆ)
ซึ่งตอนแรกผมก็เข้าใจว่าผมต้องไปเล่น เอาท์ฟิลว์ แน่ๆเลย
แต่ผิดคาด ได้เล่นเบสหนึ่ง เลยว่าง้าน .......
อุตส่าห์ซ้อมรับ ฟลาย(Fly)บอลตั้งนาน ......
แต่ก็โอเคอยู่นะ เป็นตำแหน่งที่ผมเคยเล่นตอน เฟรดซี่ มาแล้วได้แชมป์อีกตะหาก หุๆๆๆ

เกมนี้สนุกมาก เหมือนเป็นการซ้อมเล่นๆ ระหว่างเพื่อนๆ เฮฮาปาร์ตี้
ม.ขอนแก่น เลยชนะไป 20 กว่าๆ ต่อ 9 ประมาณเนี้ยแหละ
สรุปแล้ว ม.อุบลก็ตกรอบ อ่ะน่าเสียดาย
แต่เพื่อนๆ ก็บอกว่าจะมาเชียร์จนถึงรอบชิงเลย
ดีใจฉิบหายเลยแหละ !!!!!!!!
(ทีม ม.ขอนแก่นเสื้อสีส้ม ม.อุบลเสื้อสีฟ้าอ๋อย)

จบเกมแล้ว ......
หาไรกินดีกว่า ....... น่านเห็นตึกเพียร
ป.ล. ตึกเพียรที่ ม.ช.
- เป็นตึกที่สูงที่สุด ในคณะวิศวะ ม.ช
- เป็นตึกที่ใหม่ที่สุด ในคณะวิศวะ ม.ช
- เป็นตึกที่ห้องน้ำดีที่สุด เนื่องจากเหตุผลในข้อที่ 2
- เป็นตำแหน่งทีเด็ดที่สุดในการที่จะเดินมองสาว ในคณะวิศวะ ม.ช
- มีร้านขายกาแฟ ที่ผมยอมจ่ายแก้วละ 100 ในการนั่งกินแล้วนั่งดูหน้าเขาไปเรื่อยๆ
ซึ่งเหตุผลสุดท้ายนั้นเป็นเหตุผลที่พอเพียงในการไปหาไรกินแถวนั้นแล้วแหละ

อ่า ...... กินข้าวเที่ยง
เอาชาเขียวใส่นม 1 ครับ
เอาดับเบิ้ลชอกโก้ 1 ที่ครับ
เอาแพนเค้ก 1 ที่ครับ ...............
อืม ...... อิ่มท้อง อิ่มอกอิ่มใจ (เหมือนทำบุญเข้าวัด)

อย่างที่ว่า 'หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน'
เอาเลยครับ หาที่นอน
แล้ว ..... ได้ที่ๆ ติดข้างถนน
ดีที่ .... ได้เหลือบมองสาวๆ ขี่รถผ่านไป แล้วก็ผ่านไป
แต่ไม่ดีที่ .... เสียวรถทับฉิบหาย
แต่เหตุผลแคนั้น พวกเราก็ยอม

ตื่นๆๆๆๆๆ !!!!!!!
จะแข่งแล้ว ต้องวอมอีกรอบ แดดโครตโหด
แต่ก็ต้องทำ อ้ะโด่ ร้อนใส้ทะลักอยู่แล้ว....

จะประกาศรายชื่อผู้เล่นแล้ว !!!!!! พี่อาม ตะโกนแบบเดียวกันเป็น รอบที่ 2
เป้ เบสหนึ่งอีกละ
ครั้งนี้ไม่ค่อยตกใจเท่าไร ก็เพราะรอบตอนแรกนั้นผมเล่นดี
คงไม่คัดผมออกไปมั้งนะ (^^'')

เกมนี้หนักมาก เพราะเขามีดีกรีแชมป์พาดคออยู่ เอาดิกูก็สู้โว้ย !!!!!
คะแนนเบียดเสียดกันมาก ผลัดกันตาม ผลัดกันนำ
น้องๆ ปี 1 และปี 2 พากันกดดันจนตัวสั่นระทึก บางคนถึงกับก้าวขาไม่ออก ตอนขึ้นตี
(ผมพอเข้าใจอยู่หรอก น้องๆ เขาไม่เคยแข่งแมตใหญ่ๆ แบบนี้ ใครๆก็ตื่นเต้น ทั้งนั้นแหละ
แต่พวกผม 7 [ผม บักแมงสาบ บักเบส บักบุ๊ค พี่อาม พี่เอ้ค น้องหม่อม] ทหารเสือผ่านมาเยอะแล้วก็เลยรู้สึกงั้นๆ)

ในที่สุด .........
ในที่สุ้ด ..............
ในที่ส๊ด ...................
ก็ชนะ ห่างกันประมาณ 2-3 แต้มเอง สนุกโครตๆ

- เพื่อนผมที่อยู่ลาดกระบัง เล่นเป็นแคชเชอร์ ตอนแข่งก็ชอบไซโค ผมเสียจริง แต่ก็มันดีหว่ะ หรือว่าผม ชอบซาดิสวะเนี่ย อิๆๆๆ
- พิชเชอร์ตัวสำรองของทีมลาดกระบัง เสือกเล่นเก่งกว่าตัวจริงอีก อิๆๆๆ งงดีอ่ะ
- ผมตีฟลาย เสียโง่ไปหนึ่งดอก เซ็งจิงๆ
- น้องบางคนกดดันจนน้ำตาใหล โหได้อารมณ์จิงๆตอนที่ถูกนำอ่ะน่ะ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าตอนที่เรานำจะร้อง ทำไม ดีใจหรือปวดขี้วะเนี่ย
- เป็นนัดแรกของบักบุ๊ค ที่เล่นเบสหนึ่ง (ตำแหน่งที่เคยเล่นจะเป็นเอาท์ฟิวล์หมดทุกครั้ง ไม่เคยมาเล่นในอินฟิวล์เลย) แทนผม เพราะผมเหนื่อยมาก เปลี่ยนออกเก็บตัวแข่งพรุ่งนี้ บรู๊ย....เขียนเข้าข้างตัวเองขนาด
- ความจริงแล้วนัดนั้นี้ไม่มีผลต่อการเข้ารอบของทีมเราเลย เนื่องจากยังไงก็ได้เข้ารอบตัดเชือก (เพราะชนะ ม.อุบลมา สายนี้มี 3 ทีม เอาที่ 1 กับ 2 เข้า) แต่ด้วยศักดิ์ศรี ก็ขอชนะหน่อยเหอะเนอะ อิๆๆๆ

กว่าจะแข่งเสร็จก้อมืดค่ำแล้วอ่ะ เซ็งเลย
ลาดกระบังไม่ยอมถ่ายรูปด้วย ทางนู้นมันบอกว่า .....
ไปเจอกันที่รอบชิงแล้วถ่ายทีเดียวเลย ....... (แบบว่าเข้ารอบตัดเชือกทั้ง 2 ทีม)
โหว่าเข้าไปนั่น ถ้ากูไปไม่ถึงจะเป็นไงเนี่ย (- -")
ก็เลยได้แต่ภาพที่มีแต่ทีมเราซะงั้น

ถึงเวลาเย็นแล้ว .......
ผมรีบกลับที่พักเป็นอย่างด่วนเลย เพราะว่า
เพื่อผม ที่อยู่ม.ช จะพาไปเที่ยวเทคที่นั่น ฮ่าๆๆๆๆ
รีบกลับมาก่อนเพื่อนเลย .......
อาบน้ำ แล้วก็แต่งตัวอย่างหล่อที่สุด เท่าที่จะเคยมีมาเลย(มั้ง)

ไปกะบักเบสสองคน สองเดนตาย
นั่งรถแดง โห ........
ไม่เข้ากันเลย
ที่นั่นน่าจะมีแท็คซี่ดีๆกะเขาบ้าง

แต่ความซวย ก็คลืบคลานเข้ามา .........
คนขับรถแดงคันนั้นไม่รู้จักร้าน Monkey ซะงั้น ?????
กว่าจะหาได้ ก็วนหลายรอบทีเดียว

ถึงแล้วๆ เห็นป้ายไกลๆ
เพื่อนหนึ่ง กมายืนรอรับอยู่ที่หน้าร้าน
(น้องหนึ่ง คนนี้เป็นที่เป็นผู้ชาย แต่มีความสับสนทางเพศเล็กน้อย ในที่นี้เราจะเรียกเธอว่า 'หล่อน')
แล้วหล่อนก็พาเราเข้าไป

โอ้โห โดนใจม๊าก.......ก.ก.ก.ก.
ข้างในเป็นตู้กระจก ข้างนอกเป็นเหมือนสวนเบียร์
แต่ทีเด็ดนั้นอยู่ข้างในตู้กระจกนั่นเอง

คนเยอะม๊าก ถึง ม๊ากที่สุด ไม่รู้จะยัดเข้าไปยังไง
แต่ก็เข้าไปได้ ก็คิดดูละกัน .......
มันจะมันส์ขนาดใหน

แต่อยู่ในนั้นได้ประมาณชั่วโมงก็ต้องกลับแล้ว
เนื่องจากต้องมีการประชุมทีม (แบบว่าไม่กลับซวยแน่กู)
เราทั้ง 2 จำต้องละสังขารออกมาจากที่นั้น (อย่างเซง)
พรุ่งนี้น่าจะไม่มีแข่งน๊า (คิดในใจ)
กลับดีกว่า (ด้วยจรรยาบรรณนักกีฬาที่ดี)

แต่ก็งั้นๆ กลับมาก็หลับตอนประชุม (กูจะกลับมาทำไมเนี่ย รู้งี้อยู่ต่อดีก่า)
วันนี้ก็จบเห่ แบบไม่ค่อยแฮบปี้เอนดิ้งเลยย (เพราะผมอยากอยู่ต่อ)

เกียร์สัมพันธ์ ที่ ม.ช. วันที่ 2

2005-11-08T16:02:00.000+07:00

เช้าแล้ว ..... ก็ยังไม่ตื่นกันเลย
เนื่องจากฤทธิ์ เบียร์ ตอนเมื่อคืน
แต่โชคดี๊ โชคดี วันนี้ไม่มีแข่ง

แล้วพวกเราก็เริ่มวางแผน .... หนีจากโรงแรมนรกนี้

ก่อนที่จะไปพบกับที่ใหม่ ซึ่ง .....
ดีกว่า (มั้ง)
แพงกว่า (ม๊ากมาก)
และใกลกว่า (ฉิบหาย)
สรุปแล้วไม่มีอะไรดีกว่าที่แรกเลยอ่ะ

แต่จะบอกก็ไม่ทันแล้ว เช็คอิน ไปเรียบร้อยแล้ว
อย่างเซ็ง .......
แต่จะรู้ใหมว่าที่นั่นเป็นโซนสวรรค์ของพวกผม (หุๆๆๆๆๆ)

และแล้วเราก็ลงเอยกันอยู่ที่นี่ (โรงแรมเพ็ชรงาม แถวๆไนท์พลาซ่า)

และแล้วตอนบ่ายนั้นเราก็เข้าไปที่ ม.ช. กัน มีจุดประสงค์เพื่อ
1. ดูที่แข่ง ทีมแข่ง
2. ดูสาว
3. ไปเที่ยว
4. เยี่ยวหมา
5. ปลาแดก
( 2 อันหลังไม่เกี่ยวกันเห็นมันคล้องจองเลยเขียนซะ )

ทีมที่จะแข่งกับเราพรุ่งนี้ มี
ม. อุบล (มีเพื่อนผมเยอะแยะม๊าก)
ม. ลาดกระบัง (มีเพื่อนผมแค่คนเดียวเอง เป็นแคชเชอร์)

วันนี้ทั้ง 2 ทีมแช่งกันเอง ผลเหรอ
ม. อุบล แพ้อ่ะ แต่ก็หนุกดี คะแนนช่วงแรกเบียดกันมาก
แล้วขาดช่วงหลัง
ผมไปช่วย ม. อุบล เชียร์ด้วยแหละ เป็นโค้ชเบส 3 ให้ด้วย
ไม่แน่อาจเป็นเพราะผม ทีมเขาถึงแพ้ (- -'') แย่จิงๆ

จบคู่นั้นเราก็เริ่มหาเรื่องเที่ยวกัน
มองเห็นเขาด้านหลัง โอ้ดอยสุเทพ
มองเห็นตึกด้านหน้า โอ้สาวๆ ทั้งน้าน....
มองเห็นบักเติ้ล(เฮดรุ่น49)เดินมา
อ้าวต้องเข้าร่วมพิธีเปิด

ทุกคนก็ลงความเห็นว่า .......
กูไม่เข้า ไปเขาดีกว่า

เหมารถเลย รีบหนีจากในมอ เดี๋ยวเจอเรียกเข้าร่วมพิธี

ไปแล้วๆ เหมารถตกคนละ 100 ไปเที่ยว
ดอยสุเทพ ตามด้วย ดอยม้ง (น่าจะเป็น 'หมง' มากกว่า )

ขึ้นได้ 2 กิโล เมารถไป 2 คนแล้ว
อ้าว ... เพื่อนกรู อนาถมาก
ข้าวใหลออกจาก หูดัง (จมูก)
(บักด้านขวาของรูป)
มันก็น่าอยู่ ร้อก
ทางโครตโหด ...
ไอ้คนสร้างเนี่ยกะทำเอา โลห์ รึไง โค้งสัดมาก แล้วชันหมา จิงๆ

และแล้วก็มาถึงพระธาตุดอยสุเทพจน ได้
อ้าว ...... รถผ่านไป ได้ไง ได้ไง

อ๋อ .... ข้างบนนั้นยังมี ดอยม้งอยู่
อีก 8 กิโล
โห เพื่อนผมหน้าซีดเหมือนเห็นผี เลยแหละ
อยากรอที่นี่ ก็รู้สึกเสียดายเงิน 20 บาท

เอาวะ ไปก้อไป
แต่ปูเป้ รู้สึกว่ามันคิดผิด ม๊าก
ทางแบบ โหดกว่าเก่ามาก
แคบกว่าเก่า
ชันกว่าเก่า
โค้งโหดกว่าเก่า
อ้วกออกเยอะกว่าเก่า ด้วย
สมมัน เสือกอยากมาเอง หุๆๆๆๆๆ

แล้วก้อไปถึง 'บ้านม้งดอยปุย'
หุๆๆๆ โลลิค่อน ขึ้นได้ในทันทีเลยแหละ
เด็กๆ น่ารักม๊ากมาก ตอนนั้น 2000 ผมก็ยอมจ่ายเลยนะนั่น (ว่าไป)
เดินเล่นไปเรื่อยๆ ตามหมู่บ้านแถวนั้น
- เจอเจี้ยวเสือโคร่ง ยาวม๊าก 1500 บาท ยาปลุกเสือป่า
- เจอดีหมี น่าหยะแหยงอ่ะ 1500 บาท
- ยิงหน้าไม้ 15 บาท 4 ลูก แล้วยิงเข้าเพียง 1 ลูก ขาดทุนจิงๆ
- บักเบส ซื้อช้างไม้ มาถวายเจ้าพ่อที่ มอ 2 ตัว 300 บาท
- น้องแจน เผาเงินให้อัญมณี 1000 กว่าบาท พลอยพม่า ว่างั้น
- บักบุ๊คและน้องปอ เสียเงิน หลายบาท เข้าห้องน้ำไปอ้วก ยาแก้เมารถ ค่าน้ำเกลือแร่ ฯลฯ สมมันแหน่... หุๆๆๆ

ลงมาก้อเกือบเย็นละ มาแวะที่พระธาตุดอยสุเทพ
ฝรั่งดอง เยอะมาก มาถ่ายแต่รูปว่างั้นแหละ
พระธาตุก็สวย คนก็มาก วิวก็ดี น่าอยู่ม๊ากมาก

อธิฐานเลย ขอให้ได้แชมป์ ในการแข่งครั้งนี้ ........

ค่ำแล้ว กลับกันดีกว่า

เกียร์สัมพันธ์ ที่ ม.ช. วันที่ 1

2005-10-30T16:07:00.000+07:00

วันแรก
เริ่มที่ประมาณ ตี 5
ก่อนออกรถ ได้นอนไม่ถึง 30 นาที เพราะว่าบักแมงสาบชวนแดกเบียร์
ด้วยเหตุผลที่ว่า
"เดี๋ยวมึงจะตื่นไม่ทันรถออกไปแข่ง"
เอาซะเลย กินก่อนขึ้นรถ ตอนประมาณตี 2
แล้วเสือกพลอยหลับตอน ตี 4 ครึ่ง

นอนอยู่ประมาณ 30 นาทีเอง
แล้วพอมาถึงตอนประมาณตี 5 เพื่อนๆ ก็มาปลุกไปขึ้นรถ
ไปชมรมเอาของก่อน ...... ทั้งที่ยังมึนๆ
ไปตึกเพียรไปเช็คชื่อ ....... ทั้งที่ยังมึนๆ
ขึ้นรถ ........ ทั้งที่ยังมึนๆ
อ่า บักแมงสาบพูดไม่หยุดเลย ของกะลังขึ้นกันใหญ่
ทั้งรถคงคิดว่าพวกซอฟท์บอลบ้าพลังจิงๆ
ออกรถปุ๊บ หลับเป็นตายทั้ง 2 คนเลย

หนีไปนอนหลังรถ (เบาะยาวม๊าก)
ซักพักน้ำยาแอร์ตกใส่
โด่เซ็ง แต่ก็ไม่สนใจ แบบว่ากูง่วงอ่ะ ตื่นมายังกะสระผมมาใหม่ๆ เลย เปียกแน่บเลย
มาถึงซักเขาค้อ พี่อามก็มาเบียดเบียนซะงั้น หลังรถที่ว่าร้อนแล้ว กลายเป็น ร้อนซิบหาย ร้อนมาก
หลังจากออกจากขอนแก่นได้ ประมาณ 14 ชั่วโมง ................
หลายทีที่เพื่อนนอนกรน ดังม๊ากด้านหลังรถที่ว่างมาก
แต่ร้อนสัดมากนั่งอ่านหนังสือแบบ เหงื่อตกเลย

ถึงแล้วโว้ย เชียงใหม่ๆ
โห....น่าอยู่ม๊ากๆ ผ่านโลตัส คาร์ฟูล บิ๊กซี ไม่รู้มันจะตั้งติดๆ กันทำไม

บักแตงโมโทรเรียกสถานที่ที่เราต้องไปพักสำหรับวันนี้
ตรู๊ด ........... ตรู๊ด ........... ตรู๊ด ...........
แล้วทางโรงแรมนั้นก็มารับ(โดยแมงกะไซด์)ที่หน้าม.ช.
ป.ล.
- หน้า ม.ช มันน้อยๆอ่ะ มหาลัยหน่ะออกหญ้ายใหญ่
- สาวๆ น่ารักม๊ากมาก ร้านนม เนี่ยเพียบเลย
- โรงแรมอะไรสักอย่างเจ๊ง หน้ามอนะเนี่ยยย เจ๊งได้ไงวะ คนเป็นล้านเลย

โรงแรมเวียงคำ ....
อยู่ในหลืบ แหลบใหนก็ไม่รู้ ลึกโครต
รถ(ทัวร์)ก็เข้าไม่ได้
โรงแรมนี้ไม่มีชั้น 2 ลิฟท์นรก จะตกรึป่าวก็ไม่รู้
ห้อง(เหม็น)สาป อย่างแรง พอดีผมอยู่ห้องดีที่สุดในหลายๆ ห้องที่ซวย

คืนนั้นเองออกไปกินข้าวอยู่หน้าปากซอย
ร้านคุณแม่มะลิ กับ ..... อะไรซักอย่างเนี่ยแหละและติดหน้าร้านว่า 'มติชน'
พอเข้าไปปั๊ป รู้เลยว่าทำไมมันชื่อ มติชน
โห ..... เจ้าของร้านเสียงดีม๊ากสเต๊รรรดเสียงสุดย้อด
เหมือนเป็นผู้ประกาศข่าว มีไมค์ติดตัว ลำโพงอยู่หน้าร้าน ติดกับแผงที่ไว้ขายอาหาร
สั่งอาหารแต่ละที จะยุให้สั่งแบบเดียวกันทั้งโต๊ะ
ก็เลยได้กินข้าวหมูกรอบโดยละม่อม
แต่อร่อยจริงๆ

คืนเดียวกันนี้ มีบอล(เชลชีกับไรซักอย่าง)
หลายคนก็ไม่อยากพลาดทั้งๆที่ก็อยากเที่ยว อยากกินเบียร์
เหลือบเห็น 7-11 แน่นอน
ซัดเบียร์เชียงใหม่ประเดิมที่เซเว่นแต่แล้วรอดก็ไม่ได้กิน
เพราะเล่นไพ่
ผมได้ด้วยแหละ
(วันนั้นเซลชี สอยทีมไรซักอย่างตอนครึ่งหลัง 3-0)